1.2 Historia
Zbieranie różnego rodzaju informacji nie jest niczym niezwykłym. Już w czasach antycznych, władcy zbierali informacje o swoich poddanych, aby móc ściągać od nich podatki i wybierać wojowników. Pierwszy spis ludności, o którym dzisiaj wiemy, przeprowadzono w Chinach  2 200 lat przed naszą erą.

W XVI wieku wprowadzono tak zwane „długości podatków”, na podstawie których obliczano, jak wysokie podatki powinni płacić mieszkańcy.

W 1662 roku John Grant z Anglii zrobił zestawienie spisów mieszkańców z lat 1604 – 1661. Za pomocą tego zestawienia można było na przykład zanalizować powody śmierci mieszkańców. Zbieranie wiadomości o mieszkańcach nazywano polityczną arytmetyką, a Sir William Petty napisał na ten temat książkę.

Edmund Halley, bardziej znany z powodu komety nazwanej jego nazwiskiem, również napisał książkę na temat „arytmetycznej polityki”.

Od 1686 roku istniały w Szwecji tak zwane księgi kościelne. Księża rejestrowali w nich informacje o mieszkańcach. Można było tam między innymi znaleźć daty urodzeń, ślubów
i śmierci, notatki o przeprowadzkach do innych domów, wsi czy parafii, jak również wykonywane zawody.

Księgi tego typu są rzadkością na świecie, a statystykom i historykom dają wyraźny obraz rozwoju Szwecji.

W latach 1749 – 1859 powołano do życia tak zwany „urząd tabel”, gdzie gromadzono i zestawiano informacje z ksiąg kościelnych. W 1858 roku założono Centralne Biuro Statystyczne (SCB). Biuro to przejęło odpowiedzialność za statystykę ludności w Szwecji. SCB istnieje do dzisiaj i jest ważnym źródłem informacji.

W obecnym, skomputeryzowanym świecie, mamy łatwy dostęp do statystyk, których używa się w różnych dziedzinach. Politycy, przedsiębiorstwa i różne instytucje używają statystyki w swojej działalności.